اختلالات روانشناختی

اختلال کندن پوست (Skin Picking or Dermatillomania)

اختلال کندن پوست یا درماتیلومانیا یک بیماری روانی است که خود را به صورت لایه برداری مکرر و اجباری پوست نشان می دهد. این یک بیماری کنترل تکانه است و یکی از چندین رفتار متمرکز بدن (BFRBs) است که در حال حاضر در DSM-5 به عنوان یک اختلال وسواسی جبری طبقه بندی شده است.

اختلال کندن پوست تا 1.4 از جمعیت عمومی را تحت تأثیر قرار می دهد و تقریباً 75 patients از بیماران زن هستند. بین اختلال کندن پوست و لایه برداری طبیعی نواقص و بی نظمی های پوست تفاوت وجود دارد. درماتیلومانیا مزمن است و منجر به آسیب شدید بافت و ناراحتی و بیماری در عملکرد انسان می شود.

این بیماری منجر به ضایعات پوستی می شود و مشکلات زیادی را در زندگی فرد ایجاد می کند.

افراد مبتلا به این بیماری با عادت یا انگیزه پوست خود را سفید می کنند.

آنها حتی ممکن است دارای پوست سالم یا ضایعات پوستی کوچک روی بدن خود مانند جوش یا آکنه روی پوست خود باشند.

لایه برداری منظم پوست شامل کشیدن ، فشردن ، خاراندن و حتی گاز گرفتن پوست سالم و آسیب دیده از قسمت های مختلف بدن است.

افراد مبتلا به اختلال کندن پوستاغلب صورت ، دست ها ، انگشتان دست و پا را هدف قرار می دهند.

آنها می توانند از انگشتان یا ابزار خود مانند موچین یا سنجاق استفاده کنند.

اختلال وسواس کندن پوست یا دراماتولومِیْنیا (به انگلیسی: Excoriation disorder) اختلالی روانشناختی است که در آن فرد به‌طور مکرر پوست بدن خود(معمولاً پوست خشک شده روی زخم ها) را می‌کند و باعث آسیب دیدن پوست خود می‌شود.

نشانه‌ها و معیارهای DSM 5 برای تشخیص  Skin Picking Disorder

  • A: فرد همیشه پوست خود را می‌کند تا جایی که به زخم شدن می‌انجامد.
  • B: فرد همیشه برای کاهش و جلوگیری از پوست کندن تلاش کرده است.
  • C: پوست کندن نمی‌تواند با یک بیماری جسمانی و عارضه‌ی پزشکی (مانند گال) یا مصرف ماده (مواد مخدر مانند کوکائین) توجیه شود.
  • D: کندن پوست با اختلال روانشناختی دیگری توجیه‌شدنی نباشد. پس اگر اختلال روانشناختی دیگری دلیل بهتری برای پوست کندن باشد نمی‌توان فرد را دچار این اختلال دانست.

سبب شناسی  Skin Picking Disorder

درباره‌ ی دلایل اختلال پوست کندن یا Skin Picking Disorder دیدگاه‌ های گوناگونی وجود دارد.

یکی از فرضیه‌ ها اختلال پوست کندن را نوعی مکانیزم مقابله‌ ای برای کنار آمدن با سطوح بالای استرس درونی یا برانگیختگی می‌داند. هم‌چنین واکنش فرد به استرس را ضعیف یا ناقص توصیف می‌کند.

برخی از پژوهش‌ ها این فرضیه‌ را تایید می‌کند. این پژوهش‌ها نشان دادند که تقویت اتوماتیک در درون فرد باعث تداوم رفتار کندن پوست می‌ شود. برخی از روان‌ شناسان بر این باورند که کندن پوست نتیجه‌ ی خشم واپس‌ رانده شده است.

فرد نسبت به والدین، رخدادها و مشکلات زندگی و فشارهای روانشناختی احساس خشم می‌ کند. او این خشم را واپس می‌ راند و این خشم واپس‌ رانده شده خودش را به صورت کندن پوست نمایان می‌ کند.

پس والدینی که بیش از اندازه سخت‌ گیر هستند زمینه‌ ساز پدید آمدن این اختلال در کودک می‌شوند.

اختلال کندن پوست (Skin Picking or Dermatillomania)
اختلال کندن پوست (Skin Picking or Dermatillomania)

همه گیری اختلال پوست کندن

طبق DSM 5 ، شیوع این اختلال در بزرگسالان 1.4 or یا کمی بیشتر است.

حدود سه چهارم افراد مبتلا به این اختلال روانی زن هستند.

نقوش مختلفی برای لایه برداری پوست وجود دارد. علاوه بر این اختلال ، افراد مبتلا به اختلالات روانی دیگر دلایل مختلفی برای لایه برداری پوست دارند.

برخی می گویند احساس می کنند پوست آنها آلوده و کثیف است.

افراد مبتلا به لایه برداری و اختلالات بدشکلی می گویند که پوست خود را سفید می کنند تا عیوب و زشتی پوستشان برطرف شود.

مطالعات نشان می دهد که بین دوپامین و تمایل به لایه برداری رابطه وجود دارد.

یافته ها نشان می دهد موادی مانند کوکائین و مت آمفتامین (مانند شیشه) که آگونیست های دوپامین هستند و اثر دارویی دوپامین را افزایش می دهند.

آنها باعث می شوند مردم پوست خود را بکنند و نمی توانند جلوی خود را بگیرند.

این مواد می توانند باعث ایجاد شکل گیری شوند. افرادی که دارای تشکیلات هستند به اشتباه احساس می کنند چیزی روی دست یا زیر پوست آنها می گذرد.

به عنوان مثال ، آنها می گویند که یک مورچه یا حشره را زیر پوست خود احساس می کنند و حرکت می کنند.

مطالعه دیگری نشان داد که داروهایی مانند نالترکسون که آنتاگونیست دوپامین هستند ، اثر دارویی دوپامین را کاهش می دهند.

تا حدودی می توانند از لایه برداری جلوگیری کنند. یافته ها نشان می دهد که اختلالات لایه برداری ممکن است نتیجه اختلال عملکرد دوپامین در مغز باشد.

 

اختلال کندن پوست (Skin Picking or Dermatillomania)
اختلال کندن پوست (Skin Picking or Dermatillomania)

دارو درمانی

اختلال وسواس کندن پوست یک مشکل مزمن است که بوسیله دستکاری و کندن افراطی و عودکننده پوست که ناشی از امراض پوستی نیست، مشخص می‌شود.

بیماران بطور مشخص میل و اصرار به کندن پوست خود دارند و کنترل و توقف این رفتارها برایشان مشکل است.

پوست کنی معمولاً منجر به آسیب بافتی و بدشکلی ظاهری در این افراد می‌شود.

وسواس کندن پوست در دو حالت اتفاق می افتد:

  • پوست کنی متمرکز (یعنی فرد قبل از این که پوست خود را بکند تنش دارد و بعد از کندن پوست آرام می‌شود).
  • پوست کنی غیرارادی (در این حالت فرد بدون آگاهی و داشتن تنش نیز اقدام به کندن پوست خود می‌کنند).

برای درمان لازم است مشخص شود فرد کدام نوع پوست کنی را دارد و علاوه بر پوست کنی چه اختلالات دیگری دارد.

درمان این اختلال به صورت ترکیبی انجام می‌شود (یعنی هم دارودرمانی و هم درمان‌های روان شناختی).

اختلال کندن پوست (Skin Picking or Dermatillomania)
اختلال کندن پوست (Skin Picking or Dermatillomania)

درمان‌های وارونه‌سازی عادت (HRT)

کنترل استرس و هیجان، درمان‌های نگرشی و شناختی و بخصوص درمان‌های رفتاری شناختی می‌تواند به کاهش نشانه‌ها کمک کند.

در این فرایند لازم است فرد تکنیک‌های کنترل هیجان را نیز بیاموزد.

برای درمان دارویی اختلال پوست کندن داروهای گوناگونی ساخته شده است.

SSRI ها، آنتاگونیست‌های اوپیودی و گلوتامات‌ها در درمان این اختلال روانشناختی کاربرد دارند.

از آن‌جایی که SSRI ها در درمان اختلال وسواسی اجباری موثر بوده‌اند در درمان اختلال پوست کندن نیز به کار گرفته می‌شوند.

داروهایی مانند دوکسپین، کلومپرامین، نالتروکسون، پیموزید و اولانزاپین در درمان این اختلال تاثیرگذار هستند.

تاثیر داروهای آنتاگونیست‌های اوپیودی برای درمان اختلال پوست کندن هم‌چنان مورد شک و تردید است. برخی از آزمایش‌ها نشان داده‌اند که این داروها می‌توانند در اختلال خود جویدن سگ‌ها تاثیر مثبت داشته باشند.

سگ‌هایی که دچار این اختلال هستند بخشی از بدن خود را به اندازه‌ای لیس می‌زنند یا گاز می‌گیرند که زخم می‌شود. آنتاگونیست‌های اوپیودی با اثرگذاری روی مدارهای دوپامین و در نتیجه کاستن از احساس لذت ناشی از پوست کندن، کار خود را انجام می‌دهند.

گلوتامات‌هایی مانند N-Acetyl Cysteine نشان داده‌اند که می‌توانند از اعتیاد به کوکائین و اختلال پوست کندن بکاهند.

روان درمانی

رفتار درمانی بیش از هر روش دیگری برای درمان اختلال به کار گرفته می‌شود. هم‌اکنون رفتار درمانی بهترین شیوه برای روان‌درمانی اختلال پوست کندن است.

روش‌هایی مانند درمان شناختی رفتاری (CBT) و روانکاوی نیز در کنترل و درمان این اختلال کاربرد دارند.

یکی از راهکارها برای جلوگیری و کاهش پوست کندن این است که افراد مبتلا به این اختلال دستکش بافتنی به دستشان کنند تا از کندن پوست جلوگیری کنند.

اختلال پوست کندن اگر به موقع تشخیص داده شود روند درمان ساده‌تر و کوتاه‌تری خواهد داشت.

اثرات کندن پوست

آثار اختلالات پوستی بر زندگی افراد می تواند قابل توجه باشد. برخی ممکن است احساس خجالت کنند و در نتیجه از شرکت در فعالیتها و مجالس اجتماعی (استخر ، باشگاه ، ساحل و غیره) خودداری کرده و از پزشک کمک نگیرند.

این پیامدهای احساسی می تواند منجر به انزوا دردناک شود ، استرس شدیدی ایجاد کند و فرد را در معرض اختلالات روانی مانند اختلالات خلقی یا اختلالات اضطرابی قرار دهد.

علاوه بر این ، اکثر این افراد برای پوشاندن و پنهان کردن قسمت آسیب دیده هر کاری می کنند و در مدیریت زمان و کار خود دچار مشکل می شوند زیرا زمان زیادی را صرف این رفتار می کنند و سپس سعی می کنند آن را پنهان کنند.

همچنین مشکلات زیادی وجود دارد که در نتیجه اختلالات پوستی در سلامت انسان ایجاد می شود.

عفونت هایی که ممکن است نیاز به درمان جدی داشته باشند ، زخم های باز ، خراش روی پوست ، تغییر رنگ پوست ، زخم ها یا بدشکلی ها همه عوارض جانبی احتمالی عادت لایه برداری شدید هستند.

لایه برداری می تواند روابط شما را با خانواده و دوستان تیره کند. همچنین ممکن است اعضای خانواده برای مقابله با این مشکل به کمک حرفه ای نیاز داشته باشند.

3/5 - (2 امتیاز)

دکتر آرش هیربد

من دکتر آرش هیربد دوره پزشکی عمومی را در دانشگاه علوم پزشکی اصفهان و تخصص روانپزشکی را در دانشگاه شهید بهشتی گذراندم. در بیمارستان آتیه به عنوان روانپزشک و مسئول دفتر سلامت روان مشغول به کار هستم. در کلینیک هیربد به عنوان موسس و مسئول فنی و روانپزشک بزرگسال فعالیت دارم. در زمینه اختلالات خلقی، اضطرابی، وسواس ، اختلالات خواب و… می توانم به شما کمک کنم.

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

دکمه بازگشت به بالا