اختلالات روانشناختی

شخصیت اسکیزوئید (Schizoid personality)

اختلال شخصیت اسکیزوفرنی (Schizoid personality) یک اختلال مزمن و مداوم است که با انزوای اجتماعی و بی تفاوتی نسبت به دیگران مشخص می شود. افراد مبتلا به Schizoid personality اغلب منزوی و سرد توصیف می شوند.

افراد مبتلا به اختلال شخصیت اسکیزوئید از قرار گرفتن در موقعیت های اجتماعی که نیاز به ارتباط با دیگران دارد اجتناب می کنند. آنها در بیان احساسات خود مشکل دارند و تمایلی به برقراری روابط صمیمی با دیگران ندارند.

این نوع اختلال شخصیت نسبتاً نادر است و مردان را بیشتر از زنان مبتلا می کند. افراد مبتلا به اختلال شخصیت اسکیزوفرنی نیز می توانند افسردگی را تجربه کنند.

 

همه گیر شناسی

میزان شیوع اختلال شخصیت اسکیزوئید به درستی تعیین نشده، ولی ممکن است در ۷ درصد از جمعیت عمومی وجود داشته باشد.

نسبت جنسی این اختلال نامعلوم است، اما در برخی از مطالعات، نسبت مرد به زن را در این اختلال، دو به یک گزارش کرده‌اند.

افراد مبتلا به این اختلال، بیشتر جذب مشاغل انفرادی می‌شوند که مستلزم حداقل تماس با دیگران است.

خیلی از این‌ها شب کاری را بر کار روز ترجیح می‌دهند، چون دیگر مجبور نخواهند بود با افراد زیادی برخورد داشته باشند.

 Schizoid personality

تشخیص 

بیماران مبتلا به اختلال شخصیت اسکیزوفرنی ممکن است در طول معاینه روانپزشکی ناراحت به نظر برسند.

آنها به ندرت تماس چشمی را تحمل می کنند. مصاحبه کننده دریافت که چنین بیمارانی می خواهند مصاحبه در اسرع وقت به پایان برسد.

حالت عاطفی آنها محدود ، سرد یا بسیار بی جا است ، اما چسبندگی دقیق در پشت سرما می تواند ترس بیمار را مشاهده کند.

برای بیمار دشوار است که شاد و سرحال باشد ، او سعی می کند خود را مجبور به شوخی کند ، اما این تلاش ها بی ادبانه و نامناسب به نظر می رسد.

گفتار بیمار هدف گرا است ، اما او بیشتر به سوالات پاسخ کوتاه می دهد و سعی می کند در صحبت کردن بی ادب نباشد.

چنین بیمارانی گاهی از صنایع ادبی غیرمعمول مانند استعاره های عجیب استفاده می کنند.

آنها می توانند وسواس اجسام بی جان یا مفاهیم فراطبیعی را داشته باشند.

ممکن است در محتوای ذهنی آنها احساس صمیمیتی بی دلیل با افرادی که آنها را خوب نمی شناسند یا مدت هاست آنها را ندیده اند وجود داشته باشد.

وضعیت حسی این بیماران سالم است. حافظه آنها خوب کار می کند ؛ و آنها تفسیری انتزاعی از ضرب المثل ها ارائه می دهند.

 

خصایص بالینی

افراد مبتلا به اختلال شخصیت اسکیزوئید اشخاصی سرد و نجوش به نظر می رسند که خویشتن دار و گوشه گیر هستند و هیچ توجهی به اتفاقات روزمره و علایق سایر افراد نشان نمی دهند.

آنها ظاهری آرام، منزوی، و غیر معاشرتی دارند و سرشان در لاک خودشان است و به هیچ وجه نیاز یا اشتیاقی به داشتن پیوندهای عاطفی با دیگران نشان نمی دهند.

آنها از همه دیرتر به تغییرات مد در جامعه تن می دهند.

تاریخچه زندگی این افراد نشان می دهد که به امور انفرادی علاقه دارند و در مشاغل یک نفره و غیر رقابت طلبانه ای که برای دیگران غیر قابل تحمل است، با موفقیت به کار می پردازند.

زندگی جنسی آنها ممکن است منحصراً در خیال طی شود و ایجاد روابط جنسی پخته را هر بار به وقتی دیگر موکول کنند.

مردانی که به این اختلال مبتلا هستند، ممکن است هیچ وقت ازدواج نکنند،‌ چون نمی توانند با کسی صمیمی شوند؛ اما زنهای مبتلا به اختلال شخصیت اسکیزوئید ممکن است منفعلانه به ازدواج با مردان پرخاشگر (aggressive) که خواهان چنین زنهایی هستند، تن دهند.

افراد مبتلا به این اختلال شخصیت معمولا هیچ وقت نمی توانند خشم خود را مستقیماً ابراز کنند اما می توانند در امور فارغ از روابط انسانی، مثل ریاضیات و نجوم، سرمایه عاطفی قابل توجهی صرف کنند.

همچنین ممکن است دلبستگی بسیاری به حیوانات پیدا کنند.

اینها اغلب مجذوب مدهای غذایی و بهداشتی (مثل گیاهخواری و خام خواری) ، نهضتهای فلسفی و طرحهای مربوط به بهبود وضعیت اجتماعی می شوند؛ خاصه طرحهایی که به هیچ وجه مستلزم دخالت و نقش فعال خود فرد نیست.

گرچه افراد مبتلا به اختلال شخصیت اسکیزوئید به نظر می رسد که در لاک خود فرو رفته اند و روزها به افراط غرق در رویا می شوند، اما قابلیت شناخت واقعیت را به هیچ وجه از دست نداده اند.

از آنجا که اعمال پرخاشگرانه جای چندانی در مجموعه واکنشهای معمول آنها ندارد، اگر با تهدید یا خطری (خواه واقعی و خواه تصوری) روبه رو شوند، اکثر اوقات یا غرق در خیالات همه توانی (omnipotence) می شوند، یا به تسلیم و رضا تن می دهند.

این گونه افراد اغلب سرد و تودار به نظر می رسند‌، اما گاه اندیشه هایی به راستی خلاق و ابتکاری به ذهنشان خطور می کند که می توانند آنها را بپرورانند و در اختیار دیگران بگذارند.

شخصیت اسکیزوئید

ملاک های DSM5 برای تشخیص اختلال شخصیت اسکیزوئید

الف) گسستگی از روابط اجتماعی و محدود بودن طیف احساسات و هیجانهای ابراز شده در روابط بین فردی به صورت الگویی نافذ و فراگیر که از اوایل بزرگسالی شروع شده باشد و در زمینه های مختلف به چشم آید، که علامت اش وجود حداقل چهار تا از موارد زیر است:

۱. نه میلی به برقرار کردن روابط صمیمی و نزدیک داشته باشد و نه از این گونه روابط لذت ببرد ( از جمله عضویت در یک خانواده).

۲. تقریبا همیشه فعالیتهای انفرادی را ترجیح می دهد.

۳. به داشتن روابط جنسی با شخص دیگر هیچ علاقه ای نداشته یا علاقه بسیار کمی داشته باشد.

۴. از هیچ کاری لذت نمی برد، یا فقط از کارهای معدودی خوشش می آید.

۵. بجز بستگان درجه اول هیچ دوست صمیمی یا مورد اطمینانی نداشته باشد.

۶. به تحسین یا انتقاد دیگران بی اعتنا و بی تفاوت به نظر برسد.

۷. سردی هیجانی، بی اعتنایی، یا حالت عاطفی تخت از خود نشان دهد.

ب) منحصراً در سیر اسکیزوفرنی، اختلالی خلقی با خصایص روانپریشانه، سایر اختلالات روانپریشانه، یا یکی از اختلالات نافذ رشد پیدا نشده باشد،‌ و ناشی از اثرات جسمی مستقیم یک بیماری طبی عمومی نباشد.

تشخیص افتراقی

تفاوت اختلال شخصیت اسکیزوفرنی با اسکیزوفرنی ، اختلال هذیانی و اختلال خلقی با ویژگی های روان پریشی این است که برخلاف اختلال شخصیت اسکیزوفرنیک ، این اختلالات دارای علائم روان پریشی مثبتی مانند هذیان و توهم هستند.

بیماران مبتلا به اختلال شخصیت پارانوئید ، اگرچه ویژگی های بسیاری با افراد مبتلا به اختلال شخصیت اسکیزوفرنی دارند ، اما روابط اجتماعی بیشتری دارند ، سابقه پرخاشگری کلامی دارند و به احتمال زیاد احساسات خود را به دیگران نشان می دهند.

بیماران مبتلا به اختلال شخصیت وسواسی-اجباری ، و همچنین بیماران مبتلا به اختلال شخصیت اجتنابی ، اگرچه از نظر محدودیت های احساسی با بیماران مبتلا به اختلال شخصیت اسکیزوفرنی شباهت زیادی دارند ، اما خود به خود خسته شده اند ، اما سابقه غنی تری از روابط شیئی دارند. و مانند اسکیزوفرنی ها از اوتیسم و ​​انزوا دلپذیر رنج نمی برند.

تفاوت اصلی بیماران مبتلا به اختلال شخصیت اسکیزوتایپال و بیماران مبتلا به اختلال شخصیت اسکیزوفرنی از لحاظ نظری این است که افراد اسکیزوتایپی از نظر عجیب بودن در درک ، تفکر ، رفتار و روابط اجتماعی بیشتر شبیه بیماران مبتلا به اسکیزوفرنی هستند.

بیماران مبتلا به اختلال شخصیت اجتنابی ، اگرچه منزوی و عمیقاً منزوی هستند ، اما تمایل عمیقی برای مشارکت در فعالیت های اجتماعی دارند ، اما در مورد افراد مبتلا به اسکیزوفرنی چنین نیست.

تفاوت اختلال شخصیت اسکیزوفرنیک با اوتیسم و ​​سندرم آسپرگر در این است که دو اختلال اخیر به دلیل تعاملات اجتماعی و رفتارها و علایق کلیشه ای به شدت آسیب می بینند.

اسکیزوئیدها در معرض چه بیماری و آسیب‌های هستند

این اختلال در تمام جنبه‌‌های زندگی تاثیر می‌گذارد، در ادامه به برخی از این بیماری و عوارض اشاره می‌کنیم

  • افسردگی
  • اضطراب
  • مشکل در محیط تحصیل یا کار
  • مشکل در ارتباطات اجتماعی
  • احتمال ابتلا به دیگر اختلالات شخصیتی
  • اعتیاد به الکل یا دیگر مواد اعتیاد
  • اقدام به خودکشی

سیر و پیش آگهی

اختلال شخصیت اسکیزوئید معمولاً در کودکی شروع می شود و مثل همه اختلالات شخصیت دیرپاست، اما الزاماً مادام العمر نیست.

معلوم نیست این اختلال در چه درصدی از بیماران تشدید و به اسکیزوفرنی تبدیل می شود.

درمان شخصیت اسکیزوئید

درمان

روان درمانی

درمان بیماران مبتلا به اختلال شخصیت اسکیزوفرنی مشابه درمان افراد مبتلا به اختلال شخصیت پارانوئید است.

تفاوت در این است که تمایل و استعداد بیماران اسکیزوفرنیک به درون بینی مطابق انتظارات درمانگر است و اگرچه ممکن است با درمانگر رابطه صمیمی نداشته باشند ، اما به طور فعال در روان درمانی مشارکت دارند.

در حالی که بیمار مبتلا به اسکیزوفرنی به درمانگر اعتماد دارد ، او با هیجان و هیجان زیاد ترس بزرگ خود را از وابستگی غیرقابل تحمل و حتی به تدریج یکی شدن با درمانگر ابراز می کند و همچنین تخیلات و دوستان بسیار خیالی خود را آشکار می کند. به آرامی

در گروه درمانی ، چنین بیمارانی ممکن است برای مدت طولانی سکوت کنند ، اما در نهایت شرکت کنند.

بیمار باید در برابر حملات تهاجمی دیگر اعضای گروه به این بیماران محافظت شود – چرا آنها اینقدر سکوت کرده اند.

به تدریج ، اعضای گروه برای اسکیزوفرنی اهمیت بیشتری پیدا کردند و کسی که در جای دیگری منزوی شده بود ، فقط در همان گروه می توانست ارتباط اجتماعی برقرار کند.

دارودرمانی

درمان با مقادیر کمی داروهای ضد روان پریشی، ضد افسردگی و محرک روانشناختی (psychostimulant) در برخی از بیماران موثر بوده است.

داروهای سروتونرژیک ممکن است از حساسیت بیمار به طرد (rejection) کم کند.

بنزودیازپین ها می توانند به کاهش اضطراب بین فردی کمک می کنند.

  در مقاله ای که خواندید ، با بیماری اسکیزوفرنی آشنا شدید. انزوای اجتماعی یکی از الگوهای ثابت زندگی افراد مبتلا به این اختلال است. این انزوا به دلیل اجتماع یا ترس از پذیرش نیست. بلکه ترجیح می دهند خودشان کار را انجام دهند. آنها به سمت کارها و فعالیتهایی می روند که تنها هستند به طوری که تنها هستند و مشغول ذهن خود هستند. این شیوه زندگی در آینده می تواند برای آنها نگران کننده باشد و نیاز به درمان دارد.

 

5/5 - (2 امتیاز)

دکتر آرش هیربد

من دکتر آرش هیربد دوره پزشکی عمومی را در دانشگاه علوم پزشکی اصفهان و تخصص روانپزشکی را در دانشگاه شهید بهشتی گذراندم. در بیمارستان آتیه به عنوان روانپزشک و مسئول دفتر سلامت روان مشغول به کار هستم. در کلینیک هیربد به عنوان موسس و مسئول فنی و روانپزشک بزرگسال فعالیت دارم. در زمینه اختلالات خلقی، اضطرابی، وسواس ، اختلالات خواب و… می توانم به شما کمک کنم.

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

دکمه بازگشت به بالا