اختلالات روانشناختی

شخصیت ضد اجتماعی (Antisocial Personality)

آیا راهی برای درمان شخصیت ضداجتماعی وجود دارد؟

افراد مبتلا به این اختلال رفتارهای مخاطره آمیز و سودآوری دارند و بنابراین به خود و اطرافیان خود آسیب می رسانند.

این امر نیاز به درمان آنها را افزایش می دهد. چندین روش توسط روانشناس برای درمان اختلالات شخصیتی استفاده می شود.

با توجه به اینکه این افراد برای درمان اقدامی نمی کنند ، مسئولیت آن با اطرافیان است. با آگاهی از روش های درمانی ، می توانید گامی موثر در جهت بهبود و بهبود سلامت روان خود بردارید.

اختلال شخصیت ضد اجتماعی عبارت است از ناتوانی از تن دادن به هنجارهای اجتماعی به طوری که جنبه های متعددی از رفتار فرد در نوجوانی و بزرگسالی تحت تاثیر این ناتوانی قرار گرفته باشد.

بی اعتنایی و تجاوز به حقوق دیگران از ویژگی‌های اصلی این اختلال می‌باشد.

مشخصه این اختلال، اعمال مداوم ضد اجتماعی یا خلاف قانون است، اما این اختلال مترادف با بزهکاری (crimminality) نیست.

Antisocial Personality

 همه گیر شناسی

میزان شیوع دوازده دوازده ماهه اختلال شخصیت ضداجتماعی بین 0/2 تا 3 درصد است.

این اختلال بیشتر در نواحی فقیر mنشین شهری و در جمعیت غیرثابت این نواحی شیوع دارد.

بالاترین شیوع این اختلال شخصیت ضداجتماعی در شدیدترین نمونه های مردان دچار اختلال مصرف الکل (بیش از 70 درصد) و جمعیت زندانیان (75 درصد) یافت شده است.

این اختلال در مردان به مراتب شایع تر از زنان است.

پسربچه هایی که مبتلا به این اختلال هستند خانواده هایی بزرگتر از دختربچه های مبتلا به این اختلال داشته اند.

این اختلال پیش از پانزده سالگی شروع می شود.

دختربچه ها معمولاً پیش از رسیدن به سن بلوغ و پسربچه ها حتی از این هم زودتر علایمی دارند.

این اختلال الگویی خانوادگی دارد، به طوری که شیوعش در بستگان درجه اول مردان مبتلا به این اختلال، پنج برابر افراد گروه شاهد ( کنترل) است.

 

تشخیص

حتی مجرب ترین بالینگران هم فریب این گونه بیماران را خورده اند.

در مصاحبه ممکن است خوددار و آرام و قابل اعتماد به نظر برسند، اما در پس این نمای ظاهری ( یا به اصطلاح نقاب فرزانگی)، تنش، خصومت، تحریک پذیری و خشم پنهان شده است.

ممکن است برای آن که این اختلال تشخیص داده شود، لازم باشد از مصاحبه پرفشار استفاده شود، یعنی به خاطر تناقض هایی که بیمار در شرح حال ارائه داده، به شدت با وی مقابله شود.

در عملیات تشخیصی، معاینه کامل عصبی را باید گنجاند.

از آنجا که در این بیماران اغلب نتایج غیرطبیعی در EEG و نشانه های ظریف عصبی دیده می شود که وجود صدمه ظریف مغزی را در کودک مطرح می کند، می توان از این یافته ها برای تایید حدس بالینی خود کمک گرفت.

شخصیت ضد اجتماعی

خصایص بالینی

بیماران مبتلا به اختلال شخصیت ضد اجتماعی اغلب ظاهری طبیعی ، حتی گرم و زیبا دارند.

اما در تاریخ آنها ، بسیاری از زمینه های عملکردهای حیاتی آنها مختل شده است.

دروغگویی ، حذف ، فرار از خانه ، سرقت ، دعوا ، سوء مصرف مواد مخدر و فعالیتهای غیرقانونی از جمله تجربیاتی است که چنین بیمارانی معمولاً از دوران کودکی تجربه می کنند.

بیماران مبتلا به اختلال شخصیت ضداجتماعی اغلب با اغراق آمیز جنس مخالف ، تحت تأثیر جنبه های اغراق آمیز و اغوا کننده شخصیت خود روبرو می شوند ، اما در نظر پزشکان جنس مخالف ممکن است فریبنده و منتظر به نظر برسد.

بیماران مبتلا به اختلال شخصیت ضداجتماعی هیچگونه افسردگی یا اضطرابی از خود نشان نمی دهند و این با وضعیت آنها در تضاد کامل است ، اگرچه افکار خودکشی و فعالیت بدنی مرتبط با مشکلات جسمی شایع است.

توضیحاتی که آنها در مورد رفتارهای ضد اجتماعی خود ارائه می دهند گویی این رفتار بی دقتی و بی دقتی انجام شده است.

با این حال ، هیچ توهم یا نشانه دیگری از تفکر غیر منطقی در محتوای ذهنی بیمار وجود ندارد.

حتی آنها اغلب از واقع گرایی بسیار بالایی برخوردارند و غالباً ناظر را با هوش کلامی خوب خود تحت تأثیر قرار می دهند.

افرادی که به عنوان کلاهبردار شناخته می شوند ، نمونه های خوبی از بیماران مبتلا به اختلال شخصیت ضد اجتماعی هستند.

آنها بسیار فریبنده هستند و اغلب دیگران را با زبانهای چرب و نرم چنگ می زنند و آنها را در برنامه های خود مشارکت می دهند. طرح هایی که شامل روش های ساده برای ثروتمند شدن یا به دست آوردن شهرت یا بدنامی می شود ، می تواند یک فرد را به ورطه فساد ، رسوایی اجتماعی یا هر دو بکشاند.

بیماران مبتلا به اختلال شخصیت ضداجتماعی هرگز حقیقت را نمی گویند و هرگز نمی توان به آنها اعتماد کرد که کار درست را انجام می دهند یا از استانداردهای اخلاقی پذیرفته شده پایبند هستند.

خشونت جنسی ، خشونت زناشویی ، خشونت علیه کودکان و رانندگی در حالت مستی از پدیده های رایج در زندگی چنین بیمارانی است و آنچه بسیار واضح است این است که آنها هرگز از عملکرد خود پشیمان نمی شوند و گویی هیچ وجدان ندارند.

شخصیت ضد اجتماعی

علائم اختلال شخصیت ضد اجتماعی

  • آنها اهمیت نمی دهند که رفتار آنها درست یا غلط باشد
  • دروغ گفتن و فریب دیگران برای استثمارظلم به دیگران
  • بی احترامی به دیگران
  • از عقل طبیعی استفاده کنید تا دیگران را برای لذت شخصی بازی کنید
  • روابط بد یا بر اساس سوء استفاده با افراد دیگر
  • غرور و استبداد شدید
  • رفتار مجرمانه و مشکلات متعدد قانون
  • خصومت ، تجاوز و خشونت
  • تحریک پذیری و اضطراب بالا
  • تکانشگری و ناتوانی در برنامه ریزی از پیش
  • او از خسارت پشیمان نیست
  • عدم دلسوزی و همدلی با دیگران
  • ریسک غیر منطقی یا رفتار پرخطر ، صرف نظر از ایمنی خود شما و دیگران
  • نقض حقوق دیگران از طریق عدم صداقت یا ارعاب
  • ناتوانی در درک پیامدهای رفتار منفی
  • عدم مسئولیت و ناتوانی در مشارکت در امور کاری یا مالی

 

 

نمونه رفتارهای ضد اجتماعی

1. شخص با رعایت نکردن رفتارهای قانونی هنجارهای اجتماعی را رعایت نمی کند و این نشان دهنده تکرار اعمال مجرمانه ای است که منجر به دستگیری وی می شود.

2. او حیله گر و فریبکار است و این با دروغ های مکرر ، استفاده از نام مستعار یا فریب دیگران برای منافع شخصی یا لذت آشکار می شود.

3- انسان بدون فکر و بلافاصله بر اساس خواسته های ناگهانی خود عمل می کند یا نمی تواند از قبل برنامه ریزی کند.

4- به سرعت رنج می برد ، سریع عصبانی می شود و تحریک پذیر یا پرخاشگر است. و این با تکرار نبردها یا حملات فیزیکی نشان داده می شود.

5- او با کارهای خطرناکی که انجام می دهد ایمنی خود یا دیگران را رعایت نمی کند.

6- تقریباً در همه امور بی مسئولیت است و این با نقض مکرر در محل کار یا عدم رعایت مسئولیت های مالی آشکار می شود.

7- او هیچ پشیمانی و پشیمانی ندارد و این با بی تفاوتی او برای ناراحت کردن دیگران ، سوء استفاده از آنها یا سرقت اموال آنها یا تلاش برای توجیه این اقدامات خود را نشان می دهد.

ملاک های تشخیصی DSM-5 در مورد اختلال شخصیت ضداجتماعی

A. الگوی نافذی از بی اعتمادی و نقض حقوق دیگران که از 15 سالگی آغاز شده و با سه مورد ( یا بیشتر) از موارد زیر مشخص می شود:

1. عدم رعایت هنجارهای اجتماعی در زمینه فعالیت های قانونمنند که به صورت ارتکاب مکرر اعمالی مشخص می شود که زمینه ساز بازداشت آنها می گردد.

2. فریب کاری، که با دروغگویی مکرر، کاربرد اسامی مستعار و کلاهبرداری از دیگران جهت دستیابی به منفعت یا لذت شخصی، مشخص می شود.

3. تکانشگری یا ناتوانی در برنامه ریزی قبلی

4. تحریک پذیری و پرخاشگری که با درگیری ها و جدال های جسمی مشخص می شود.

بی احتیاطی نسبت به سلامتی و ایمنی خود و دیگران.

5. بی مسئولیتی مستمر، که با ناتوانی مکرر در حفظ یک شغل ثابت یا پرداخت تعهدات مالی مشخص می شود.

6. فقدان پشیمانی، که با بی تفاوتی یا دلیل تراشی برای صدمه، بدرفتاری یا دزدی از دیگری مشخص می شود.

B. فرد بایستی حداقل 18 ساله باشد.

C. شواهدی از شروع اختلال سلوک قبل از 15 سالگی وجود داشته باشد.

D. بروز رفتار ضداجتماعی منحصر به سیر اسکیزوفرنیا یا اختلال دوقطبی نباشد.

 

 

تشخیص افتراقی

اختلال شخصیت ضداجتماعی را به این صورت می توان از رفتار بزهکارانه افتراق داد که اولی بسیاری از حوزه های زندگی فرد را درگیر می کند و اگر تنها تظاهر وضعیت کسی، رفتار ضد اجتماعی باشد، باید او را طبق DSM-5 به عنوان دچار رفتار بزهکارانه بدون اختلال شخصیت ضد اجتماعی طبقه بندی نمود.

اگر رفتار ضداجتماعی و سوء مصرف مواد، هر دو از کودکی شروع شده باشند و تا بزرگسالی هم ادامه یافته باشند، هر دو تشخیص را باید مطرح ساخت؛ اما اگر رفتار ضداجتماعی بیمار به وضوح ناشی از اختلال پیش مرضی دیگری مثل سوء مصرف الکل یا سایر مواد باشد، مطرح ساختن اختلال شخصیت ضداجتماعی به عنوان تشخیص موجه نیست.

بالینگر وقتی که دارد تشخیص اختلال شخصیت ضداجتماعی را مطرح می کند، اثر وضعیت ضداجتماعی – اقتصادی بیمار، زمینه فرهنگیش و جنسیتش را نیز بر تظاهرات آن باید مورد توجه قرار داده باشد.

وانگهی، تا زمانی که کم توانی ذهنی (MR)، اسکیزوفرنی یا مانیا بتوانند علائم را توجیه کنند، مطرح کردن تشخیص اختلال شخصیت ضداجتماعی مجاز و موجه نیست.

شخصیت Antisocial Personality

سیر و پیش آگهی

پیش آگهی این اختلال، متغیر است. بسیاری از این بیماران اختلال جسمانی سازی (somatization) و شکایات متعدد جسمی هم دارند.

اختلالات افسردگی، اختلالات مرتبط با مصرف الکل و سوء مصرف سایر مواد نیز در اینها شایع است.

 

درمان 

روان درمانی

بیمار دچار اختلال شخصیت ضد اجتماعی اگر در جای ثابتی نگهداری شود (مثلاً در بیمارستان بستری شود)، اغلب به روان درمانی تن می‌دهد و اگر خود را در میان عده‌ای مثل خودش بیاید، بی انگیزگی‌اش برای تغییر هم از بین می‌رود.

شاید از همین روست که گروه‌های خودیاری در تخفیف این اختلال، مفیدتر از زندان بوده‌اند.

برای آنکه درمان را بتوان آغاز کرد، نخست لازم است محدودیت‌هایی سفت و سخت وضع شود.

درمانگر موظف است برای مقابله با خودزنیهای بیمار راهی بیابد.

همچنین برای آنکه بتواند بر ترس این گونه بیماران از صمیمیت فائق آید،‌ نباید اجازه دهد که بیمار پا از دایره برخوردهای شریف انسانی فراتر بگذارد.

برای این کار وظیفه دشواری بر عهده درمانگر است: او باید کنترل بیمار را از مجازات وی تفکیک کند و نیز کمک و مقابله را از منفرد سازی (isolation) و عقوبت وی جدا سازد.

دارو درمانی

داروها برای مقابله با علائم ناتوان کننده مانند اضطراب ، عصبانیت و افسردگی استفاده می شوند ، اما از آنجا که این بیماران اغلب از سوء مصرف مواد رنج می برند ، داروها باید عاقلانه مصرف شوند.

اگر بیمار شواهدی از اختلال نقص توجه و بیش فعالی (ADHD) را نشان دهد ، محرک های روانی مانند متیل فنیدات (ریتالین) ممکن است مفید باشد.

همچنین تلاش شده است تا متابولیسم کاتکول آمین با دارو تغییر داده شود و رفتار تکانشی با داروهای ضد تشنج (مانند کاربامازپین و والپروات) کنترل شود ، به ویژه هنگامی که امواج EEG غیر طبیعی مشاهده می شود.

آنتاگونیست های گیرنده های بتا آدرنرژیک برای کاهش پرخاشگری استفاده شده است.

5/5 - (2 امتیاز)

دکتر آرش هیربد

من دکتر آرش هیربد دوره پزشکی عمومی را در دانشگاه علوم پزشکی اصفهان و تخصص روانپزشکی را در دانشگاه شهید بهشتی گذراندم. در بیمارستان آتیه به عنوان روانپزشک و مسئول دفتر سلامت روان مشغول به کار هستم. در کلینیک هیربد به عنوان موسس و مسئول فنی و روانپزشک بزرگسال فعالیت دارم. در زمینه اختلالات خلقی، اضطرابی، وسواس ، اختلالات خواب و… می توانم به شما کمک کنم.

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

دکمه بازگشت به بالا